Black Box Model Bij de Black Box methode® gaan we ervan uit dat gedrag altijd een reactie is op een prikkel in de omgeving van de hond. Dit kunnen interne prikkels zijn die de interne toestand van de hond via receptoren weergeven en dit kunnen uitwendige prikkels zijn die de hond via één of meerder zintuigen bereikt. In het Black Box model ziet dit er als volgt uit: Hoe de hond reageert hangt af van de motivatie van de hond: Rangorde Honger Dorst Territorium verdedigen Socialisatie Enz. In die motivatie zit dus het antwoord verscholen op de eerder vragen waarom honden reageren op de wijze waarop ze reageren en waarom dat soms zo anders kan zijn. De naam Black Box is in het model zo gekozen omdat het vrij moeilijk is te achterhalen wat er zich nu precies in die hersentjes afspeelt. Eén ding weten we echter zeker: er zijn verschillen tussen honden. Een Chihuahua zal anders reageren als hij schapen ziet dan een Border Collie. Dit zou betekenen dat een deel van de motivatie in de Black Box toe te schrijven is aan aanleg van de hond. Met andere woorden: motivatie wordt bepaald door aanleg. Dit is echter niet genoeg. Als een Border Collie voor de eerste keer schapen ziet en hij vertoont drijfgedrag dat hem een plezierige ervaring oplevert, zal hij een volgende keer waarschijnlijk net zo reageren. Als hij echter door een ooi met lammetjes alle hoeken van het veld te zien krijgt mag je je afvragen of de hond het een volgende keer weer zo zou aanpakken. Dit betekent dat het eerder vertoonde Black Box model niet helemaal volledig is. Er moet iets aan informatie over het vertoonde gedrag opgeslagen worden. Het effect van het gedrag als reactie op de prikkel. M.a.w. vertoon ik het gedrag langer, kan ik stoppen en hoe pak ik het een volgende keer weer aan of hoe zeker niet. Er moet dus aan het model een feedbackmechanisme worden toegevoegd. Die feedback hebben we samengevat onder de noemer ervaring. Motivatie is dus opgebouwd uit een combinatie van aanleg en ervaringen. Dit is nu een aardig model om mee te werken. Toch blijft dan de vraag waarom een hond op het veld altijd reuze enthousiast komt naar de baas als die hem roept en in het bos niet. Je hebt als prikkel in beide situaties een baas die roept, een baas die wellicht ook in beide gevallen iets lekkers heeft, je hebt als aanleg dat de hond kan horen, kan kijken, kan omdraaien en kan rennen, dus ook naar de baas toe en hij heeft als ervaring dat hij dan iets lekkers krijgt. Dit past allemaal in het hierboven weergegeven model. Dit heeft dan weer te maken met de praktijk van alle dag. Het is bijna niet mogelijk om een prikkel te isoleren. Er is dus nooit maar een prikkel, er is altijd een veelheid aan prikkels. En met veel van die prikkels heeft de hond in de loop der tijd ervaringen opgedaan. Meestal kan hij echter maar kiezen voor een van die prikkels. Hij kiest dan automatisch voor die prikkel die op dat moment voor hem het meest interessant is. En dat bepaalt hij zelf. Dit proces noemen we selectieve reactiebereidheid. De omgeving met al zijn prikkels de context. Op basis van deze gegevens zeggen we bij de Black Box Methode® dat geen enkele hond verkeerd gedrag kan vertonen. Hij kan niet anders dan reageren op basis van zijn aanleg in combinatie met eventueel eerder opgedane ervaringen. Hij moet kiezen voor een prikkel, dit kan ook weer niet anders dan de voor hem meest interessante zijn op dat specifieke moment. Dat dit gedrag ongewenst kan zijn mag duidelijk zijn. Wij moeten er daarom voor zorgen dat we ofwel op het niveau van de prikkel gaan werken ofwel op het niveau van de vertoonde reactie. We werken dan uiteraard aan het aspect ervaring. Als we op het niveau van de prikkel werken moeten we ons echter wel realiseren dat een nieuwe, nieuwsgierigheid opwekkende, prikkel alleen interessant blijft als de hond hier ook weer een plezierige ervaring mee opdoet. Het hangt dus allemaal nauw met elkaar samen.